Column: De pracht van op en af!

 

Ter land, ter zee en in de lucht. Een welklinkende zin die zowat alles van mijn laatste drie weken omvat. Als kinesitherapeut van het Belgisch Olympisch Zeilteam reis ik zowat van hot naar her. Ter plekke speelt het hele gebeuren zich – logischerwijze – op het water af. Deze keer reis ik naar Weymouth (UK), of het nabijgelegen schiereiland Portland om precies te zijn. Daar waar de Olympische zeilers/-sters in 2012 hun duels uitvochten, maar ook daar waar loopsloffen slechts bij een zeer beperkt aantal inwoners tot een item in de dressing behoort. Mijn blitse Nike’s  zijn echter wel van de partij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Je hebt 2 type lopers. De florafoben – zij die tijdens hun looptocht in de natuur een zo groot mogelijke oppervlakte willen aandoen en de chronokillers– zij die steevast kiezen voor eenzelfde klein rondje, in de hoop keer op keer een persoonlijk record te lopen. Herkenbaar? Ik ben alvast een uitgesproken florafoob, alsook een koffiekiller. Dat terzijde. Als grote fan van de natuur begin ik dan ook tijdig met het uitstippelen van mijn mogelijke looproutes. Parken, rivieren en bossen licht ik gedetailleerd door, op zoek naar die ene hotspot. Zo ook in Portland.

Portland is een schiereiland, gelegen in het zuidwesten van het Verenigd Koninkrijk. Het fungeert als golfbreker tussen de bonkige Britse rotskust en de lichtjes schuimende Noordzee. De immens ogende kliffen leken me dan ook het perfecte decor voor mijn eerste ochtendloopje. Vertrekkend vanuit mijn typisch Brits arbeidershuisje, laverend langs een groepje dertigers, gekleed in een veel te klein Sex Pistol’ shirts, - jawel het cliché wordt nog steeds bevestigd - bereik ik mijn vooraf gepland, vlak parcours bovenop de Britse kliffen. Althans,

zo verliep het in gedachten.In realiteit bleek het een survivalrun langsheen steile, stenige paden.

Mijn o-zo-uitgedokterd loopplan bleek niet waterdicht. Terug thuis geraak ik aan de praat met Collin.Collin is

de man des huizes van het gastgezin waar ik verblijf. In een ver verleden, alvorens zijn beide achillespezen een

teken van leven gaven, bleek hij een fervent loper geweest te zijn. Eureka, ik heb een lopende Portlander gevonden!

Hij raadt me de Rodwell-trail aan. Een oude spoorbedding tussen Portland en Weymouth. Daags nadien begeef ik me,

mijn voorbereiding ten spijt, naar het startpunt van de voor mij onbekende trail. Groot is mijn verbazing bij

het betreden van deze oase van rust. De schemeringen van de zon zorgen bij momenten voor sprookjesachtige

taferelen. Na exact een half uur maak ik een u-turn. Vanuit dit oogpunt is mijn ravel zodoende nog mooier.

Voldaan keer ik terug naar Portland. Morgen keer ik alvast terug, genietend van op en af!

 

  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black Instagram Icon